Die onbedaarlijke lachbui van me ging over in een stommakende, oneindige stilte. Mijn verhaal over mijn leven en mijn "ik" waren verdampt. Ik zag ineens dat ik niet 'dat wat gebeurt in mijn leven' was, maar dat 'wat gebeurt in het leven' zich in mij afspeelt.

Er is geen ik. "Ik" is een steeds veranderend verhaal. Meer niet.

Klinkt wat vaag he? Ik probeer er met andere woorden op te wijzen, maar daarna stop ik want je verstand vindt dit vooral leuk (of juist niet, maar het blijft hoe dan ook doorgaan) en ik wil dat eigenlijk niet zoveel bezighouden. Het heeft het immers al zo druk in deze tijden.

Het leven is een film op een doek. Ben je de film of ben je het doek?
Het leven is de letters op een bladzijde. Ben je de letters of ben je de bladzijde?
Het leven is het geluid tegen de achtergrond van stilte. Ben je het geluid of ben je de stilte?

Zeg het maar.

We gaan op in de film, in de letters, in het geluid. We focussen continue op de vulling in ons leven, vulling door allerlei prikkels buiten en vanuit onszelf. Wanneer heb jij voor het laatst doelbewust naar het wit tussen regels en naar het doek waar de film op afgespeeld wordt, gekeken? Wanneer heb jij voor het laatst naar de stilte om geluid heen geluisterd. Geprobeerd om te luisteren hoe een geluid in (altijd aanwezige!) stilte verschijnt?

Ik hoef zeker al helemaal niet te vragen of je wel eens geprobeerd hebt om de stilte te zoeken waarin je gedachten verschijnen? Wist je dat er tussen twee gedachten stilte bestaat? Die stilte, is de stilte die continu en overanderlijk aanwezig is. Volgens mij noemen een hoop andere mensen dat 'bewustzijn' zonder precies te weten wat het is. Ik kan me erin vinden, het is bewust-zíjn. De achtergrond waartegen gedachten verschijnen en weer verdwijnen. Het is dus per definitie niet te vangen in woorden, er kan alleen naar gewezen worden met woorden.

Het filmdoek, de bladzijde, de stilte... die zijn constant en altijd aanwezig, de vulling niet. De letters, de film, de geluiden, de gedachten...ze veranderen continu. Als je alleen daarop focust, gaat het niet goed. Opmerkelijk mechanisme is het dan ook dat we steeds meer op vulling gaan focussen, in plaats van op de leegte waarin de vulling verschijnt.

We willen ons compleet of volledig voelen en zoeken dat in (in)vulling. Maar als je even goed kijkt naar het woord volledigheid, zeg dat eigenlijk genoeg over hoe je je volledig kunt voelen. Er staat namelijk vol-ledigheid, vol-leegte.

We hebben 3 sessies (één op één) nodig om jou te laten ervaren wat je nodig hebt om uit je burnout te komen. Daarvoor hoef je bovenstaande ervaring/zienswijze helemaal niet te staven, laat staan te begrijpen. Het is immers ook 'maar' weer een volgend verhaal. Mijn verhaal. Het staat echter los van wat ik je leer.

Wil je contact en informatie over mijn werkwijze en tarieven?

Of terug naar het begin?