BURNOUT COACH

Verstand, gedachten en identificatie

Je hebt op mijn site in de stukjes met het plaatje van de druppel allemaal uitspraken kunnen lezen over stilte, verstand, het nu, enz enz.

Eigenlijk zou ik er verder geen woord aan vuil willen maken. Eigenlijk zou ik het liefst willen dat je bij de eerste pagina van mijn site gebleven was. Naar het plaatje van de druppel had gekeken en de zin "leer waar te nemen in stilte" oneindig lang en diep in alle stilte op je in had laten werken. Op die manier komend tot het besef dat je zo oneindig veel meer bent dan je denkt, dan je gedachten en dan je kunt bedenken. Maar je bent dit nu aan het lezen en de kans is groot dat je je niet bewust bent geworden van de stilte. Je hebt waarschijnlijk de gedachten die je verstand begon te produceren de oneindige stilte laten doorbreken en doorgeklikt.

Wat betekent jouw verstand voor jou persoonlijk? Heb je in je leven je verstand veel getraind? Ben je je bewust van het gebruik van je verstand? Gebruik je het vaak? Gebruik je het gericht: weet je wanneer je het voor wat inzet? Kun je dat alleen weten als je het ook bewust niet kunt gebruiken?

Kun jij bewust je verstand niet gebruiken? Hoe ziet dat er uit? Wat doe je dan? Kun je het ook als je onder druk staat? Of is die druk het niet bewust gebruik maken van je verstand?

Wat doet je verstand eigenlijk? Wist je dat je verstand altijd (!) gedachten produceert? Het kan niet anders: het is een fabriek zonder werktijden. Je verstand is de fabriek en het product is je gedachten.

Geloof jij alles wat een ander zegt of denkt? Geloof jij alles wat jezelf zegt/denkt? Wat is een mening/gedachte waard als 'ie kan veranderen? Is een gedachte of mening meer waar als 'ie lange tijd onveranderd is? Of is een gedachte meer waar als meer mensen die gedachte delen?

Geloof jij dat je meer bent dan je verstand, dan de gedachten die je produceert? Ben jij meer dan dat jouw verstand kan verwoorden, begrijpen? Wat is dat 'meer'? Probeer je daar toch grip op te krijgen met je verstand? Heb je een boek, kerk of een ander instituut nodig voor dat 'meer zijn dan je gedachten'? Of kun je dat 'meer' met rust laten en het gewoon laten voor wat het is?

Voel je je weleens door woorden van anderen aangevallen? Hoe kan dat? Woorden kunnen toch nooit op jou slaan, toch alleen op wat jij denkt? Ben jij wat je denkt? Denk jij dat je bent wat je denkt? Identificeer jij je met je gedachten: geloof je dat je jezelf kunt leren kennen? Vind je ook niet dat in de vorige zin wel erg veel keer 'je' voorkomt en nog een keer 'zelf' ook? Wie of wat zijn al die zelven?

Als een mens gelooft wat hij denkt, dus als hij in het beeld dat hij van zichzelf heeft gelooft, denkt dat hij dat is, hoe kan het dan dat mensen zo makkelijk van zelfbeeld kunnen verschuiven zonder het zelf te beseffen?

Veranderen de mensen zelf dan of alleen het plaatje dat ze van zichzelf hebben? Hoe kan het bijvoorbeeld dat Hitler in Duitsland en door heel Europa mensen een volledig ander zelfbeeld kon geven en hen gedrag vanuit dat nieuwe zelfbeeld kon laten vertonen? Van allerlei geleerden, maar ook van de meest nuchtere en eenvoudige mensen? Waren zij allemaal zoveel anders dan jij? Waarom geloof jij wat je denkt, waarom geloof jij degene te zijn die je denkt dat je bent?

Zou een mens zichzelf kunnen leren kennen?
"Ik ken mezelf": wat is daar eigenlijk voor nodig? Een ik en een zelf. Maar als dat er al twee zijn, leer ik dan 'ik' kennen of leer ik 'mijn zelf' kennen? Heb ik dan niet een geheel nodig dat bestaat uit gedachten en uit mentale beelden? Anders kan ik mijn zelf toch niet leren kennen?
En als ik dat geheel van gedachten dat opgebouwd heb: ken ik dan 'ik' of kijk ik tegen een verzonnen beeld van 'ik' aan, tegen een zelf? Een zelf dat door onnoemelijk veel invloeden kan veranderen? Maar als dat zo is, wat is dan nog de houdbaarheid van mezelf leren kennen? Hoe stevig moet ik dan nog vasthouden aan dat wat ik denk, aan mijn zelfbeeld?

Is het dan geen tijd om eens op een andere manier te zijn, anders dan in gedachten zijn, meer dan je gedachten zijn? Meer zijn dan het verhaal dat ik over mezelf vertel?

Waarom ben je geen boom? Een boom aanvaart zijn leven zoals het komt, een boom is alleen maar. Een boom is niet boos, verdrietig, depressief, teleurgesteld, voelt zich niet waardeloos...simpelweg omdat een boom niet kan denken, geen zelfbeeld kan creëeren. Hetzelfde gaat op voor dieren: ze zijn zoals ze zijn, hebben geen last van een zelfbeeld. Een kat die wij bang noemen, is gewoon zichzelf, maakt zich daar ook geen zorgen over, accepteert zijn 'zijn' zondermeer, zegt 'ja' tegen elk nieuw moment zonder te vluchten in gedachten, in het beeld dat het verstand creëert.

Wees de boom, wees de kat. Je bent namelijk ook niet meer dan de boom of dan de kat: je verstand probeert er meer van te maken en jij gelooft die onzin, sterker nog je hebt niet eens meer door dat je de boom en de kat bent. Je denkt (...) dat je veel meer dan dat bent en door dat te gaan geloven en ernaar te leven word je juist minder dan de boom en de kat...je wordt een vluchtig setje gedachten dat zo labiel is als wat. Je verliest je 'zijn': je verliest de stilte. Je bent gevangen in verleden en in toekomst: het nu is je onbekend. Je bent niet meer dan het verhaal dat je steeds over jezelf afdraait.

Ja, eigenlijk zou ik het liefst willen dat je bij de eerste pagina van mijn site gebleven was. Naar het plaatje van de druppel had gekeken en de zin "leer waar te nemen in stilte" oneindig lang en diep in alle stilte op je in had laten werken. Op die manier komend tot het besef dat je zo oneindig veel meer bent dan je denkt, dan je gedachten en dan je kunt bedenken.

Maar je verstand denkt misschien nog steeds dat ik het tegen hem heb, omdat je nog niet beseft dat je meer bent dan dat wat je verstand produceert: je identificeert je met je gedachten. Een praktisch voorbeeld of terug naar de druppel met korte teksten.